Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

"Γιατί εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο." Γ. Ρίτσος



“Είμαστε ακόμη μακριά” θέλω να πω γράφοντας,
και είμαι η κόρη του μπαμπά μου
και ο μπαμπάς μου - πάντα έγραφε πράττοντας, 
μανιασμένους καιρούς - με ανένταχτα ενταγμένα ίχνη
/ απλήρωτα κι αχαμογέλαστα,
μόνο καπνισμένα, δίχως τσουκάλι -
τρίβοντας πέτρες με στάξεις αίμα, νωπό απ' το σφαγείο -
ζωή που λένε /                 
έπραττε και γράφοντας, δίχως βραβείο,
μόνο με γρέζια πολλά στα χέρια του, στο πρόσωπο,
και μουτζούρες πολλές, γράσο, και δάκρυ.
Δίχως σημαίες ντάνιαζε το χρόνο στο μυαλό
ο μπαμπάς,
μαγείρευε πικάντικα μυστικά - προφητικές εγέρσεις.
Μα,
«είμαστε ακόμη μακριά»,
και σαν κόρη που είμαι του μπαμπά μου,
σκίζω πάρλες βιογραφικών
/ τσάμπα στολίζουν ποιητικές συλλογές
και μυθιστορήματα, μπλοκάρουν το χάραμα /
Κράτησα άπειρα γρέζια για ενθύμιο
και βάρος,
να μπορώ να πατώ δίχως να φοβάμαι στ’ αγκάθια.
Έτσι στις χειροποίητες στιγμές μου,
δε φωτογραφίζομαι με φόντο το μπαμπά,
ζητώντας ακροατήριο και ρεύμα
και μιας και είμαστε ακόμη μακριά
δε χαρίζω τον πατέρα ενέχυρο στα μπαλκόνια
/ οι ψηφοθηρίες πάντα μας αηδίαζαν –
οικογενειακό χούι  και
πάει λέγοντας,
κι ας τσακωνόμουν πάντα με τον μπαμπά,
που κοίταζε ΄δω και ΄κει κι μ’ άφηνε στο πέρα.
Έμαθα απ’ το πέρα να μη μασάω τη γλώσσα μου,
κι ας έχουν γεμίσει γρέζια οι φλέβες. /

Κάποτε, να σας πω, θα ρεμβάσω μαζί του το απέραντο
Και τότε, δε θα διαφωνήσουμε ξανά.

*αφιερωμένο, στο μπαμπά, στις κόρες των μπαμπάδων,
μα και σ’ όποιον χρησιμοποιεί κάθε σπουδαίο....μπαμπά, για ν’ αποκτήσει βάθρο*

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

μαγειρέματα

ποιος σου είπε βρε αθεόφοβε, ότι ο ήλιος ανάβει με αρνί στη σούβλα;
οι αιμοχαρείς σου απολαύσεις, μετά τα κατανυκτικά σου σουρσίματα δυο - τρεις φορές το χρόνο,
σ' έκαναν παιχνίδι στα χέρια του συστήματος. ΗΤΑΝ Ο ΣΤΟΧΟΣ.
κι αφού δε φίλιωσες με το διάολο, ψήνεσαι στην κόλαση του παραδείσου.

κάθε μέρα μαγειρεύω μακαρόνια, για να διατηρήσω τη φαντασία μου στο τίποτα των ημερών σου.

*η Αναρχία δεν είναι βία. Ποίηση είναι*

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

οι νονοί των βραβείων




ειδική έκδοση των εκδόσεων: "το σκισμένο καλσόν"

ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ ΕΧΟΥΝ:



-ειδικά, αφιερωμένο σε όλους τους βραβευμένους, μα και σ’ όσους τους
χρησιμοποίησαν, για να κερδίσουν κάτι απ’ τη δόξα τους…-

-σε όλους εμάς τους χαύτες.


*αγορασμένα βραβεία, σε αγορά όποια εργασίας - κάτεργο και
στρατόπεδο -, σε διάφορες αποχρώσεις, να μη χασμουριέται το μάτι, από βαρεμάρα,
έτσι, για να νομίζουμε ελεύθεροι κι ωραίοι, σε μια άνεση απ'
έξω, κι από μέσα ας σάπιζαν οι ανθρώπινες οπτικές,
με μυωπικά γυαλιά, να μιλιόμαστε σπουδαίοι στις ανακαλύψεις
με τους λογοκριμένους ορίζοντες,
με πρεσβυωπίας, να καμαρώνουμε τις στάχτες στους κροτάφους,
δίχως να βλέπουμε το όπλο, στο εξ' επαφής πυροβολημένο μυαλό μας,
στο τρενάκι του τρόμου, που παπαγαλίσαμε διέξοδο, και ταξίδι
αναψυχής, για να κερδίσουμε το εισιτήριο της κοινωνικοποίησης, κάτω από
εξαπτέρυγα, λιβανίσματα, τάματα σε στημένες αγιοσύνες, θαύματα για εκτυφλωτική
λάμψη των μυστηρίων, λόγους, φιέστες, παρελάσεις υποκλοπής - τυφλοί εμείς στους
κλέφτες -,
σ' ένα αλλού φαν(ταστικό) παρκ(άρισμα) παιδικά γερασμένοι -
ενώ παίζονταν εκεί οι παραστάσεις -,
αποδεχτήκαμε μοιρασμένους τραπουλόχαρτα θεούς, ομάδες,
κόμματα, ως και ποιητές σε μπαλκόνια σύραμε προεκλογικά, τυλιγμένους αρκούδες,
για να δοξαστούν δοξάζοντας το κρίμα, μέσα σε λησμοσύνη της ουτοπίας τους, ή
τυλιγμένοι σμύρνα και χρυσό με τεμαχισμένες συνειδήσεις,
γαντζωθήκαμε στο τίποτα, και σαπίσαμε αδερφέ, υποκρινόμενοι
το πάθος και τον άνθρωπο, με φιλανθρωπικές ορέξεις κανιβαλιστικού
παραληρήματος.
και, πώς να βρεις οδό, που τυφλώθηκεν η ακοή σου, και
παραπατά η όραση απ' τα βιασμένα χρώματα, που καρφώθηκαν στον αμφιβληστροειδή
σου -;-
κομματικό απόκομμα ζητιανεύεις, με σιδηρούν φίμωτρο, δόξα,
για ξεκάρφωμα της ενοχής σου*


** δεν είναι βία. Οργή είναι**

Προμηθεύς Πυρφόρος

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

καρέλια γι' απόψε

Επιθεώρηση στον όχλο που σαπίζει στα κελιά
Στα έργα τα απλήρωτα, τα καταναγκαστικά, επιθεώρηση
Επιθεώρηση στις γύψινες σαβούρες των βουλών,
που κουφές και άλαλες σοδομίζουν ακόμη
Επιθεώρηση, σ' ό,τι απόμεινε φλογερά παιδικό,
με φλογέρα στο στόμα, να καλεί το Όνειρο
Επιθεώρηση, το Όναρ να παταχθεί απ' τη ρίζα του
Τελευταία επιθεώρηση, πριν τον τελευταίο ασπασμό
Στους βουβούς θεατρίνους βολευτάς, επιθεώρηση κι εντολή αυστηρή,
λίγο πριν σου καρφώσουν την τελευταία χαριστική,
την ώρα που σαν πόρνη φτηνή πεοθηλάζεις,
για ένα σεντς το σκουπίδι του κάδου,
να πιεις μπουκιά τ' αποφάγι -
να κρατηθείς ακόμα, νομίζεις, για την επόμενη πίπα.
Κι όλα κατρακυλούν, σε πτώση ανεξέλεγκτη
κι η επιθεωρήτρια καταγράφει φρίκες, χαμόγελα και
σπέρμα χαλασμένο
Φοράει μπότα με δέρμα σφαγιασμένου μέλλοντος,
με φερμουάρ, το στόμα σου ραμμένο,
κι η σόλα της το βλέμμα του παιδιού σου,
με καρφιά και κουρέλια μυαλά.
Καρέλια θα καπνίσω κι απόψε -
τα λίγα που έμειναν. Το τελευταίο τσιγάρο, πριν την εκτέλεση.

*Ξυπνήστε Σκλάβοι! η Επιθεωρήτρια είναι εδώ. _* , Αθήνα, Γερμανία,....ξεπεσμός
(άφιξη της Μέρκελ στην Πρωτεύουσα της Ελλάδας)

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

δαιμονισμένα κύματα




Εξερευνώντας τη σελήνη
απαστράπτοντα μυστικά ∙ τα μάτια σου,
φιλιά – γέφυρες
πάνω από ύδατα μαχαίρια,
για να σκιστεί η σάρκα του απόλυτου,
να γεννηθεί κι άλλο σύμπαν
Με δάκρυα στα δάχτυλα,
κι ιδρώτα στο μυαλό
να σφαγιασθούν κι όλες οι μνήμες –
θυσίες στ’ ολόλευκο των Ιερών
Κορμοί οφθαλμών χαλύβδινοι
δεήσεις αισθήσεων,
πάνω σε χείλη που θηλάζουν φωτιά,
από οπές, που μουγκανίζουν θεϊκές κολάσεις,
και δαίμονες γυμνούς,
σε αμπελώνες τρυγητές,
με άσματα πυροβολημένων αιώνων,
που δε λησμόνησαν στις χώρες των λωτοφάγων,
κι οι τόποι σου, μύρια ξωτικά παιχνιδίσματα
σμιλεύουν τ’ αποτυπώματά μου
καρφώνοντάς με
να λατρεύω αίμα
και ν’ αναδύομαι χορός.
Πάνω στον υπέρτατο διαμελισμό
οι λέξεις «δικός σου»
λύτρωσαν το λυγμό
κι έλαμψε το όνειρο.
Στον τελευταίο κυματισμό,
δεύτε λάβετε Πνοή -!-
το πλοίο έτσι σαλπάρει,
και η ντροπή εξαλείφεται
απ’ τις ρωγμές των ανθρώπων.
Δαιμονισμένα ταξίδια -
δυο μάτια και
χίλια κύματα
ν’ αρμυρίζουν επτά ουρανούς,
σ’ έναν ωκεανό,
δίνη και βράδυ.
Στο κρεβάτι σου
τρελαίνεται η  βροχή
Κιβωτός σου εξακοντίζομαι
κι έξω καταρρέουν τα σκιάχτρα των
κατασκευασμένων τρούλων,
με τα μικρόφωνα καμπάνες
πώς να ζυγιαστούν με το μέγιστο -;- ._

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

το αιώνια ντροπιαστικό

Χαίρεται, περάστε..! Καθίστε, περάστε..! ο θρόνος σας, καθίστε, περάστε, να  χαίρεσθε. μην κάθεστε, σταθείτε. το βήμα..! το βήμα σας. ο θρόνος, το βήμα σας, καθίστε, σταθείτε, περάστε..!
το φουλάρι σας, το κομψό παπούτσι σας. η γόβα σας, το σκαρπίνι σας, το σάλι σας. Χαίρεται, περάστε, το παπούτσι σας..!
το κουστούμι σας, το σακάκι σας κύριε, το κουστούμι σας..! το φόρεμά σας, κυρία μου, το σάλι σας...!
τα σάλια σας, χαίρεται κυρία μου, κύριέ μου, τα σάλια σας..! τα ερπετά σας, τ' αυτιά σας, ο θρόνος σας..! τα χέρια σας..κυρία μου περάστε..! κύριέ μου το λουστρίνι σας.
το προφίλ σας, το ανφάνς σας, τα χάλια σας..ωπ..! το χαλί σας, το χαλί μας..καθίστε, σταθείτε, το αιώνιο ωραίο σας, περάστε!
το σπίτι του τρόμου, πιο ΄κει, μα καθείστε, σας παρακαλώ, τα λόγια σας..! τα φτερά σας, τα πασούμια σας, τα χάλια σας..! Κυρία μου, Κύριέ μου, θεός φυλάξει, η αθανασία σας..!
περάστε, παρακαλώ, ο λόγος σας, τ' αχαμνά σας, τα φούμαρά σας, η μαθητεία σας..! η διδασκαλία σας, μας αυνανίζει περάστε! η αθανασία σας, το στέμμα σας, το χάλι σας, καθίστε!..

* τ' αυτιά σας! μη σκοτίζεστε! ο λαός σας πεινάει, κι ο όχλος, σας χειροκροτεί. μη μασάτε..! Κύριέ μου η ωραιότητά σας.. μη μασάτε. τρίζουν τα κόκαλα των νεκρών. αυτό. απλά... περάστε τα χάλια σας, κι οι τιράντες σας κύριε..προσέχτε τις τιράντες σας*



Προμηθεύς Πυρφόρος

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

δικός

















κι όμως οι κοινοί σε κοινοποιούν στο κενό.
αναγκάζεσαι να αναπροσαρμοστείς μοναΔικός.