Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

παλιός φαντάρος






















Καλημέρα αλλιώτικη λοιπόν. ρυθμικά άτακτη. στοιχηματίζω υπερ-ειδήμων μέρα. προγνωστικά πρωτόγνωρη. με σκηνικά new look, να θυμίζουν "Αέρα" του ΄40. από το πρόγραμμα της παράστασης λείπει ο σκηνοθέτης. τα κόμματα παρόντα - οι τελείες στο κέρμα φουλ. τα σούσουρα και τα σούργελα "παρόν!" στο σχήμα. τα μέσα μαζικής μεταφοράς - τσουλήθρες στη γνώση. δωρεάν η ζωή στους οίκους νεκρών. η υπόσχεση κοντά - περίμενε -!-. λίγα νέφη, στάλες βροχής, στο βάθος ήλιος - background η νύχτα. τηλέφωνα γιοκ στα τυπικά των "είσαι;" - δεν είχα κι απάντηση, να πω κάτι. οι φίλοι στιβαροί στο προσκήνιο - πολεμικοί χοροί - απόκαμαν όλοι στο πέρασμα. έμειναν από μπαταρίες. φιλικό παραμύθι ή μύθος; απέχω κι απ' τα δυο, σαν ξένος, μυστικός ιππότης. θέω ουδέτερος στο σχήμα. μέσα πάλλομαι, μα δε φτάνω ποτέ. κι ας είναι πάντα το ψωμί στο τραπέζι, δε φτάνω. κι όσο δε φτάνω σκέφτομαι: "πώς τα ξηλώνουν ραμμένα τα χείλια μ' ατσάλινες λάμες;". πριόνι δεν κατέχω. τα χέρια μου τα πήρε ο καιρός. το σημαντικότερο δε - ο φίλος γκρέμισε και το σύνθημα "πάμε!" - και μην πεις πως ήταν προσταγή, περαστικά του ήτανε. στο τέλος των παραστάσεων ο ξένος ανάπηρος – παλιός φαντάρος και τώρα ξανά._

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

μου ΄ταξες






















συμπαντικά αδιάβαστα - οι ομίχλες κι εγώ,
σε ξάστερες φλέβες - οι ομίχλες κι εγώ,
στα χάη των καρπών,
και στην κεκρόπορτα του αίματος -
δεσμών που άνοιξαν ραφή του χρόνου
των πόρων σημάδια
με κλειδιά δυστροπίας -
σαν Πομπηίας μνημείο στην ψυχή
να σου στέκομαι πιστός
να φτάνω
κι εσύ να μένεις σε βάθος χιονιού
να σε ορίζω
να με κρατάς
αποχωριστική ενότητα των λεπτών
με γεωμετρία πολιορκίας
στο ψυχιατρείο που βυθίζεται
αναδυόμενο λατρεία
από κραυγές απόκοσμες
που βρέθηκαν θεοί σε συνουσία με Μαινάδες
και παφλασμοί χρωμάτων
να νοσταλγούν ξενύχτια ξενιτιάς
να επιστρέφουν μετά
να σκάνε στα βράχια μου
και να κυλούν τα μάτια
κατηφορίζοντας τον κορμό σου -
ό,τι θυμάμαι, δηλαδή,
απ' τη βαλίτσα που γέμισα γίγαντες
και κλειδιά αρπαγμένων
τα βράδια, που μοίραζαν οι κόσμοι βραβεία.
κάνε μου αίμα την ερώτηση: έχει ψυχή στο αίμα-;-
να σου απαντήσω ταξίδια._

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

το σφύριγμα




















Ήρθε η ώρα μου να κλειστώ φαγωμένο αέρα
Αντίδραση στις αντιθέσεις των μετρίων
Στα επικίνδυνα γραμματοκιβώτια,
Που χειρονομούν αδιέξοδα,
Σα να τρυπούν το βλέμμα μου –
Γεώτρηση στις πιο λεπτές φλέβες –
Δίχως αναισθησία,
Με κρεμασμένα χέρια μονάχα
Στις σαδιστικές υστερίες κερασφόρων δαιμόνων.
Να θέλω να σφυρίξω
Και να με μπουκώνει χολή.
Πως με κλειστά μάτια να σου πω
Ταξίδεψα όνειρο όνειρο
Σπιθαμή αγριμιού
Σε μουντό δειλινό
Αντιρρησίας τόπου και χρόνου
Και το κορίτσι να παίζει φιλί –
Εικονική απόσταση μουσικής
Και χορδής μυελού
Ή χολής παρόντων,
Νύχτα πάλι στο άναστρο._

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

τ' ονείρου
















Κι άλλωστε, τι είναι το Όνειρο; μονάχα μια γενναία ματιά, ένα κλικ βλέμματος μιας νύχτας σ' ένα φεγγάρι κρυμμένο στα σύννεφα.
/ αντικατοπτρισμός θανάτου σε μήτρα υγρή,
και φιλί ζωής, στο γεμάτο βαγόνι, τρένου εν δράσει, με στύση καημού των σταθμών στα δάση των σπασμών._

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

δεν είπε ποτέ..
























Παρφουμάρομαι φλιτ –
παιδικό μνήμα
στον πανάγριο τάφο του εγκεφάλου μου
Στην καρδιά του λυγμού
ξεσκισμένα βράδια οι μέρες.
Στο χιονιά των νημάτων μου –
να κόβω μαχαίρι τα νήματα
και να γλύφω καρφιά.
Ό,τι θυμάμαι  - τατού η μάνα στη φωτιά μου.
Τη θυμάμαι, δαγκώνοντας δάχτυλα.
Μ’ ακρωτηριασμένες παλάμες
σηκώνομαι σε μαύρο φυλαχτό
Σάρκινες φωνές – οι στριγκλιές των αινιγμάτων μου.
Δε σας πίστεψα ποτέ εσάς που ανοίξατε πύλες –
διαρρήξατε το θάνατό μου, κι έχω να περάσω γκρεμό.
Τατού η μάνα το χώμα μου –
Και δεν είπε, να πάρει.. -!-, δεν είπε, να πάρει.., τίποτα.
Τίποτα όμως..!
…κι οι πύλες, έφραξαν, για πάντα,
παραμένοντας, εγώ, τοκετός
στου δακρύου το ολόγραμμα._